9 - جوانان نا اهل و شوهران ستمگر و زنان ناشزه را نصيحت مىكنند تا كانون فاميلى به دور از تشنج و با محبت و صميميت باقى بمانند . 10 - از مريضان عيادت و در امور ازدواج جوانان شفاعت مىكنند . 11 - در حفظ الصحه و تداوى مريضان با مقامات مسئول مفاهمه پيگير مىنمايند . 12 - از حقوق ملى و آزادى معقول دفاع مىكنند و جلو مظالم بعضى از مامورين را با وساطت و با منطق و يا شكايت به مقالات بالا مىگيرند . و امثال اين‌ها . خلاصه اين كه علماى دينى نبايد تنها به فكر دين مردم باشند كه علاقه مردم به آنان ضعيف باقى مىماند و حتى به آنان بدبينى پيدا مىكنند . ولى چنان‌چه مردم ببينند اهل علم دينى به فكر دنياى آنان نيز مىباشند قهراً با آنان محبت پيدا مىكنند و از آنان فرمان مىبرند و نفوذشان در بين مردم بيشتر گرديده ، شريعت بهتر اجراء مىشود . خدمات به مردم در شريعت اسلامى مورد تأكيد زيادى قرار گرفته ، و از همه مردم علماى دينى سزاوارتر به عمل كردن به اين دستور موكد است ، غرض اصلى اهل علم از خدمت به مردم بايد رضاى خداوند جهان جل جلاله - باشد نه تحصيل مقام و محبوبيت ، هر چند ترتب آن بر خدمت آنان به مردم قهرى مىباشد . يكى ديگر از اسباب بالا رفتن موقعيت علماى دينى در بين مردم تقواى آنان و عمل كردن به آن‌چه كه به مردم سفارش مىكنند مىباشد ، عالم بىعمل حتماً بىآبرو و منزوى و متروك مىشود ، سبب ديگر نفوذ علماء قناعت و عفت ، و تملق نكردن نزد اغنيا براى مال دنيا است كه در تكوين شخصيت انسانى تأثير به سزايى دارد ، جمعى از اهل علم به خاطر حرص و اقبال به مال دنيا مقام خود را در نظر مردم پايين مىآورند و در ارشاد مردم ناكام مىمانند . 9 - اجتناب از اتهام و بدنامىها : از نظر عقل و دين اصالة البرائة حالت اولى همه انسان‌ها است ، مگر اين كه جرم به دليل معتبرى ثابت شود ، و متهم كردن مؤمنين حرام است ، در حديث معتبرى وارد شده است : « من اتّهم اخاه المؤمن انماث الايمان فى قلبه كما ينماث الملح فى الماء » . يعنى هر كس برادر مؤمن خود را متهم نمايد ، ايمان در دلش از بين مىرود همان‌گونه كه نمك در آب نابود مىشود . ولى در بين عوام الناس ، تقريباً مطلب به عكس است و بايد برائت ذمه را ثابت كرد .